Πριν από οτιδήποτε άλλο, ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ!
Κατ΄αρχή οφείλω να χαιρετίσω τους αναγνώστες του blog μου μετά από μια μακρά περίοδο "σιωπής". Διάφοροι προσωπικοί λόγοι με κράτησαν μακριά αρκετό καιρό, συν το γεγονός ότι (μεταξύ μας) η Κύπρος δεν προσφέρεται για να εκφράζεται κάποιος δημόσια όταν υπογράφει αυτά που λέει.
Ας τα αφήσουμε όμως αυτά και ας ασχοληθούμε λίγο με την ανίατη αρρώστια μας που λέγεται ΑΠΟΕΛ.
Μετά το εντυπωσιακό μπάσιμο της Διοίκησης Πετρίδη (νταμπλ, τρεμπλ) και το δικό μας δικαιολογημένο ξέσπασμα (θυμίζω ότι η τελευταία φορά που νοιώσαμε ότι είχαμε καλό λόγο να πανηγυρίσουμε ήταν το Μάρτιο του '12 στην πρόκριση στους "8"), προσγειωθήκαμε όλοι στη σκληρή πραγματικότητα η οποία μας υπενθύμισε για ακόμα μια φορά πόσο δύσκολο είναι να είσαι μια ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ που αγωνίζεται σε ένα μικρό και ασήμαντο πρωτάθλημα.



