TOP12 του '12... στιγμές που έζησα ΠΛΑΪ ΣΟΥ

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Ένας χρόνος που λέγεται ΑΠΟΕΛ! - γεμάτος έντονες συγκινήσεις, απίστευτα "hypes", δυνατά συναισθήματα, μεγάλες χαρές, "ταξίδια" στ΄αστέρια, αλλά και απότομες προσγειώσεις...

Οι στιγμές πολλές... επιλέγω τις 12 πιο έντονες του '12 και τις μοιράζομαι μαζί σας.

Χρονολογικά λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Το ΔΙΚΟ ΤΟΥ ποδόσφαιρο

Όχι, δεν ήταν έκπληξη η ηγετική συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς την περασμένη Πέμπτη. Δεν ήταν έκπληξη που υπεραμύνθηκε του δικού του τρόπου λειτουργίας ως προπονητής έναντι των "απαιτήσεων" οπαδών και δημοσιογράφων για την "είδηση". Δεν ήταν έκπληξη που είπε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη και έγινε ασπίδα για την ΟΜΑΔΑ και τους ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ του έναντι της λασπολογίας που επιχειρήθηκε με αφορμή το ατυχές συμβάν με το πρόβλημα υγείας του Μποαβεντούρα.

Τίποτα απ΄όλ΄αυτά δεν αποτέλεσε έκπληξη για μένα, και λογικά δεν θα έπρεπε να εκπλήξει κανένα που παρακολουθεί τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς τα τελευταία 5 σχεδόν χρόνια που βρίσκεται στην Κύπρο.

Αυτό που με εξέπληξε, και που δεν σχολιάστηκε από ΚΑΝΕΝΑ, ήταν η δήλωσή του ότι "ως ομάδα χρειαζόμαστε χρόνο και δουλειά, γι αυτό και ήθελα να προκριθούμε στους ομίλους του Europa League, για να έχουμε πολλά παιχνίδια και να δουλεύουμε την ομάδα μέσα από αυτά".

Τελικά, ο τρόπος που αντιμετωπίζει και αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν που όλοι οι υπόλοιποι, οπαδοί και δημοσιογράφοι, το αντιλαμβανόμαστε.

Για τους "ΝΑΙ", τους "ΟΧΙ" και τους "ΔΞ/ΔΑ"

Πέρασαν 35 ώρες. Δύσκολες ώρες. Ώρες κατήφειας, ανησυχίας, έντονων συναισθημάτων...

Και πέρσι τέτοια εποχή κατακλυζόμαστε από έντονα συναισθήματα. Τόσο αντίθετα όμως!

Το είχα πει στο ημίχρονο: "Δεν με πειράζει και τόσο ο αποκλεισμός. Αυτό που με τρομάζει είναι τα επακόλουθα." Λίγη ώρα μόνο αργότερα, επαληθευόμουν. Παραλίγο να χάσουμε τον Ιβάν!

Θυμάστε που στη διάσκεψη τύπου ΠΡΙΝ το παιχνίδι είχε δηλώσει "Πρέπει να προκριθούμε για πολλούς λόγους και για να έχουμε χρόνο να δουλέψουμε....." Κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στις λέξεις "για να έχουμε χρόνο..." Ήταν σαφές όμως για μένα ότι ένοιωθε, ΠΙΣΤΕΥΕ, ότι σε περίπτωση αποκλεισμού ΔΕΝ θα είχε χρόνο.Και το πίστευε αυτό διότι ήξερε, και το είπε στις δηλώσεις του μετά τον αποκλεισμό, ότι φέτος ΔΕΝ έπεισε τον κόσμο με την ομάδα που έστησε.

Επιτυχία και Ταπεινότητα

Τίποτε και ποτέ δεν είναι τυχαίο. Από πέρσι το Δεκέμβριο γράφω και ξαναγράφω για το ΜΕΓΑΛΟ κίνδυνο που φέρνει η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ: Αυτόν της έπαρσης, του μεγαλύτερου και ύπουλου εχθρού κάθε επιτυχημένου.


ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως όσοι αποτελούμε το οικοδόμημα του ΑΠΟΕΛ είχαμε ξεφύγει.

Ας θυμηθούν απλά τη Ρεάλ

Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα ισάξιο, καλύτερο ή έστω ελαφρώς κατώτερο αντίπαλο, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Προετοιμάζεσαι, τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά για ένα δύσκολο αγώνα, ένα αγώνα στον οποίο πρέπει να δώσεις το 100% (και κάποιες φορές ακόμα παραπάνω) για να τον κερδίσεις.

Όταν όμως έχεις να αντιμετωπίσεις ένα σαφώς πιο αδύνατο αντίπαλο, τότε τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται. Όσο κι αν γνωρίζεις ότι στο ποδόσφαιρο όλα είναι πιθανά, το υποσυνείδητό σου ήδη κατέγραψε ότι θα έχεις "εύκολη δουλειά". Και το υποσυνείδητο είναι εκείνο που καθορίζει το μέγεθος της προσπάθειας που θα καταβάλεις.

ΑΠΟΕΛ Δ Ε Ν θα γίνετε ΠΟΤΕ!

Sorry.

Πίστωση χρόνου(;)

Συμφωνώ να δώσουμε πίστωση χρόνου. Έχουν έρθει αρκετοί νέοι ποδοσφαιριστές στην ομάδα και χρειάζονται χρόνο εκ των πραγμάτων για να ενταχθούν στη φιλοσοφία και αγωνιστική συμπεριφορά του συνόλου.

Πίστωση χρόνου όμως με ποιον ακριβώς στόχο; Για να φτάσουν σε ποιο ακριβώς επίπεδο;

Καλύτερα μουρμούρα τώρα παρά εκ των υστέρων κατακραυγή

Την προηγούμενη φορά που χρησιμοποίησα το συγκεκριμένο τίτλο ήταν σε κείμενο που είχα στείλει στις 26/7/2011 στη στήλη "Εσύ το είπες" του apoel.net, μετά την ισοπαλία 0-0 με Σλόβαν στο ΓΣΠ (http://www.apoel.net/apoel2/monimesstilesinside.php?news_id=661). Τότε είχε ξεσπάσει μεγάλη κατακραυγή εναντίον μου η οποία εκφράστηκε ποικιλοτρόπως (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες), μια κατακραυγή που ακόμα με κατατρέχει. Τότε, ευτυχώς διαψεύστηκα πανηγυρικά. Όλες οι ανησυχίες μου αποδείχθηκαν αβάσιμες και υπερβολικές. Το τι ακολούθησε του ματς με Σλόβαν στο ΓΣΠ γνωστό.

Χθες βράδυ ένοιωσα έντονα την ανάγκη να γράψω και πάλι κάτι παρόμοιο. Για άλλους λόγους αυτή τη φορά μεν, αλλά ο βαθμός ανησυχίας ο ίδιος, αν όχι μεγαλύτερος. Δεν το έκανα διότι δεν ήθελα να πέσω στην παγίδα του "εν βρασμώ ψυχής" όπως τότε.

Όπως αν είχε λήξει 0-0

Δεν υπάρχει το 2-0 του ΓΣΠ, άρα δεν υπάρχει και πρόκριση. Ξεκινάμε απ'την αρχή να γράψουμε σκορ. Όπως τότε με τη Σλόβαν.

Ο πίνακας του σκορ καθάρισε. Έτσι λειτουργεί. Θα κρατούσε το σκορ αν αυτό ήταν 3-0 και πάνω. Στο 2-0 αυτοκαθαρίζεται και αναμένει να γράψει το σκορ εκ νέου.

Πριν ένα χρόνο είχαμε επισκεφθεί ξανά τη Σλοβακία, με την πλάτη στον τοίχο. Η ομάδα απειλείτο με πρόωρο αποκλεισμό. Ανεξαρτήτως δυναμικότητας, το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο και η μπάλα στρογγυλή. Τότε η ομάδα επιβλήθηκε και καθάρισε. Έτσι πάει. Όταν είσαι σοβαρός και προσγειωμένος παρ΄όλη την υπεροχή σου, δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχεις.

Αλίμονο όμως αν πας με την υπεροψία του δυνατού. Και αυτό είναι ένα μάθημα που δίδαξε ο ΑΠΟΕΛ σε πολλούς γίγαντες.

Πρόβλεψη: Οι εκλεκτοί του Ιβάν στις 19/7/2012

Έμειναν 4 μέρες και οι ώρες δεν περνούν! Η αγωνία στο κόκκινο (και η ζέστη επίσης)... και το μυαλό στον ΑΠΟΕΛ. ΜΟΝΟ ΑΠΟΕΛ!

Για να περάσει λίγο η ώρα λοιπόν, προσπάθησα να μπω στο μυαλό του Ιβάν Γιοβάνοβιτς (λέμε τώρα) και να προβλέψω την 11άδα της 19/7/2012.

Ας δούμε το σκεπτικό μου για την κάθε επιλογή:

Θα ζήσουμε στιγμές Deja Vu 2007;

Αν θυμάμαι καλά, μετά το ματς με Ρεάλ στο ΓΣΠ ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε πει τα εξής (δεν είμαι σίγουρη για τις ακριβείς λέξεις που χρησιμοποίησε, αλλά το νόημα αυτό ήταν):

"Ο Ζοσέ Μουρίνιο έκανε κάτι που δεν έκανε κανένας άλλος προπονητής ομάδας που αντιμετωπίσαμε και θεωρείτο φαβορί: Παρόλη την τεράστια διαφορά δυναμικότητας, μας αντιμετώπισε με σοβαρότητα και με σεβασμό."

Στοχεύσατε. ΠΥΡ!

Το να προέρχεσαι από μια φανταστική πορεία, μια "ανεπανάληπτη" (για κάποιους) χρονιά, είναι πολύ επικίνδυνο. Οι αναμνήσεις πολλές και συγκλονιστικές, τόσο που ακόμα μας συνεπαίρνουν και θα μας συνεπαίρνουν για πολύ καιρό.

Ο κίνδυνος που εμπερικλείει κάτι τέτοιο είναι να επαναπαυθούμε στις αναμνήσεις και τις δάφνες και να ξεχάσουμε να κοιτάξουμε μπροστά και ψηλότερα.