Επειδή μαζεύτηκαν πολλά... (για ΝτεΒι, Μόριτζ, Τζιμπούρ)

Πριν από οτιδήποτε άλλο, ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ!

 

Κατ΄αρχή οφείλω να χαιρετίσω τους αναγνώστες του blog μου μετά από μια μακρά περίοδο "σιωπής". Διάφοροι προσωπικοί λόγοι με κράτησαν μακριά αρκετό καιρό, συν το γεγονός ότι (μεταξύ μας) η Κύπρος δεν προσφέρεται για να εκφράζεται κάποιος δημόσια όταν υπογράφει αυτά που λέει.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά και ας ασχοληθούμε λίγο με την ανίατη αρρώστια μας που λέγεται ΑΠΟΕΛ.

Μετά το εντυπωσιακό μπάσιμο της Διοίκησης Πετρίδη (νταμπλ, τρεμπλ) και το δικό μας δικαιολογημένο ξέσπασμα (θυμίζω ότι η τελευταία φορά που νοιώσαμε ότι είχαμε καλό λόγο να πανηγυρίσουμε ήταν το Μάρτιο του '12 στην πρόκριση στους "8"), προσγειωθήκαμε όλοι στη σκληρή πραγματικότητα η οποία μας υπενθύμισε για ακόμα μια φορά πόσο δύσκολο είναι να είσαι μια ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ που αγωνίζεται σε ένα μικρό και ασήμαντο πρωτάθλημα.

Πίστωση χρόνου(;)

Συμφωνώ να δώσουμε πίστωση χρόνου. Έχουν έρθει αρκετοί νέοι ποδοσφαιριστές στην ομάδα και χρειάζονται χρόνο εκ των πραγμάτων για να ενταχθούν στη φιλοσοφία και αγωνιστική συμπεριφορά του συνόλου.

Πίστωση χρόνου όμως με ποιον ακριβώς στόχο; Για να φτάσουν σε ποιο ακριβώς επίπεδο;

ΑΠΟΕΛ 13/07/2011 vs ΑΠΟΕΛ 19/07/2012

Ποδοσφαιριστές έφυγαν, ποδοσφαιριστές ήρθαν (και έρχονται). Ο αγαπημένος ΑΠΟΕΛ της περσινής περιόδου δεν υπάρχει πια (στο σύνολό του). Ο νέος ΑΠΟΕΛ χτίζεται και μοντάρεται.

Διοίκηση και Προπονητής ακολουθούν το μεταγραφικό πλάνο που έχουν καθορίσει, ποδοσφαιριστές και τεχνική ηγεσία δουλεύουν πάνω στην αγωνιστική ετοιμασία της ομάδας, οπαδοί μιλούν και παρα-μιλούν για το κάθε τι που γίνεται (ή δεν γίνεται) και αφορά την αγαπημένη τους ομάδα.

Η παγίδα των σπουδαίων αναμνήσεων

Αυτό είναι ένα περίεργο καλοκαίρι για τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ. Ένα καλοκαίρι που χαρακτηρίζεται από έντονο κοντράστ συναισθημάτων: Από τη μια οι αναμνήσεις που μας συνεπαίρνουν κάθε Κυριακή με κάθε νέο DVD της ονειρικής περσινής πορείας, από την άλλη το συναίσθημα ότι αυτή τη στιγμή ζούμε ένα "τέλος εποχής" της αγαπημένης ομάδας που μας χάρισε το όνειρο.

Νοοτροπία v. Αποτελέσματα

A loser doesn't know what he'll do if he loses, but talks about what he'll do if he wins.
A winner doesn't talk about what he'll do if he wins, but knows what he'll do if he loses.

Μετά το χθεσινό πρώτο φιλικό του ΑΠΟΕΛ στην Αυστρία και την ήττα από την Λινζ με 0-1, οι οπαδοί μας ήδη άρχισαν να βγάζουν "συμπεράσματα" ως κλασσικοί προπονητές της κερκίδας, να κάνουν σχόλια, να αναλύουν/διαλύουν ποδοσφαιριστές παλιούς και νέους, να προκαθορίζουν την επερχόμενη πορεία της ομάδας σε Κύπρο και Ευρώπη και λοιπά και λοιπά.

Τελικά, μου το χάλασαν :( (φωτό & video)

Πήγαμε και στην 1η επίσημη προπόνηση της ομάδας μας. Την πολυ-αναμενόμενη, αφού το στερητικό σύνδρομο χτύπησε κόκκινο, τόσο καιρό χωρίς το ΑΠΟΕΛΛΙΝ μας.

Πάρα πολύς ο κόσμος έξω από την είσοδο του Σταδίου Στίβου του ΓΣΠ. Αρκετή η αναμονή, αλλά το συναίσθημα όμορφο. Νέοι, νέες, άντρες, γυναίκες, παιδιά.. όλοι εκεί για να δουν και να χειροκροτήσουν τον ΘΡΥΛΟ. Τα συνθήματα έδιναν και έπαιρναν και η αδρεναλίνη στα ύψη.