Ντεγκρά, σου έκλεψαν τη "δόξα"!! (VID)

Βολιβιανός τερματοφύλακας απέκρουσε πέναλτυ 3 (!!) φορές, αφού ο διαιτητής ζητούσε επανάληψη ξανά και ξανά (προφανώς μέχρι να καταφέρει ο εκτελεστής να σκοράρει.. αλλά ΔΕΝ τα κατάφερε!).

Δείτε το βίντεο.

Ιβάν, σου βρήκα ΔΥΟ αμυντικούς! - VIDEO

Ήταν το τελευταίο παιχνίδι του ποδοσφαιριστή. Η ομάδα του έχανε 1-4 και ο προπονητής τον έκανε αλλαγή στο 66ο λεπτό.

Με ποιον τον αντικατέστησε όμως. Αυτό είναι το θέμα.

Με τον 5χρονο γιο του! Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο μικρός ΣΚΟΡΑΡΕ κάνοντας το 2-4!

Κι επειδή εγώ το σκάουτιγκ το'χω στο αίμα μου (αλίμονο!!), προτείνω στον Ιβάν να φέρει τους 2 ποδοσφαιριστές που προσπάθησαν να αποκρούσουν το γκολ προ της γραμμής του τέρματος.

Είμαι σίγουρη ότι θα αποτελέσουν ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!!

Δείτε το Video :)

Fabrice Muamba - Who are you to care?

http://sportwitness.ning.com/forum/topics/fabrice-muamba-why-are-you-to-care

The chances are, you don’t know Fabrice Muamba. You know he’s a footballer who plays for Bolton and came through the Arsenal youth system. You know he’s been through the England youth ranks and was highly rated, as a person and player, throughout.
That’s it. That’s all you know.
If he bumped into you in the street, picked you up and brushed you down you’d probably be none the wiser. He’s not Cristiano Ronaldo or Lionel Messi is he?!
So why do you care? Why do you care so much about a young man you’ve never met? Tragic things happen to young people every day and you don’t feel quite as sick. Yes, you’re upset by incidents, if you ever get to hear them, but you don’t get that dreaded feeling in the pit of your stomach which leaves your insides vacant for a moment.
Several people have pointed this out to others on Twitter. Who are you to care? Who are you to ask people to pray and who are you to send well wishes to someone you just don’t know.
I can’t answer any of these things. I can’t give you a valid one-liner to fire back at the critics and I can’t make your feelings make sense. I can simply explain mine. Well, a bit.
I was watching the game, or half-watching it. I watch many football games a week, probably a worrying amount. Those young men kicking a ball about upon whom we place hero status or the opposite. Hopes and fears are invested in them. You can have a bad or good week and all that can be turned on its head by football. The emotions supporters attach to the game are beyond reason. It’s a release and a reason.
How often in other forms of life will you shout someone’s name in joy (be quiet at the back you dirty minded sods) or curse them with full genuine emotion? Even if you have great news financially or career wise, you keep it inward – you generally play it down. High emotions and low emotions are muted to become acceptable, you dilute feelings before you take them to market.
Not in football. In football you do the opposite, everything means more than it really should. A last minute goal can result in you skipping on air for days or feeling like your eyebrows are about to hit the desk anytime a colleague mentions it. It’s just a game. It doesn’t make sense.
Football and the emotions of football fans are entwined beyond any reason so any shock or contempt shown to the reactions of people to the Fabrice Muamba situation doesn’t make sense either. How can it be measured when football emotion isn’t measured?
It’s our game. For a lot of us it’s a huge part of our lives and when you’re watching a game and see a young man collapse you get ‘that’ feeling. We’ve all had it at football grounds, someone goes down and you think the worst and then seconds later they’re up again and you’re proclaiming your hate for them. A full-on hate because they ‘put it on’. The hate is beyond sense just as the dread was when they went to ground.
On very rare occasions they stay down and you just know. You don’t know why you know but you just know. It’s bad. You feel sick, you’re nervous, you look at each other, you’re not sure what to say. When Fabrice went down it was like that, just a football game and then not, then it was much more than that but the emotions reserved for football come out.
He became ours. We love the game and hate it in equal measure sometimes and then when one of ‘ours’ goes down like that we feel it. It’s not rational, it can’t be explained well but that doesn’t make it invalid.
Is he? Will he? Please be alright.
You have no right to feel personal emotions about someone who you may not have recognised last week, but you do feel them. It’s valid. It doesn’t make sense but our feelings towards football don’t make sense. The emotions we attach to the game don’t make sense.
And if you don’t feel these emotions with football, you’re not doing it properly.
Fabrice, it may be irrational, it may seem overblown, but we’re with you mate.

This was penned by Annie Eaves, you can follow her on Twitter at @AnnieEaves

OUR PRAYERS ARE WITH YOU, FABRICE MUAMBA.

Πανηγυρίζει το γκολ της Τότεναμ ο διαιτητής;

Σάλος έχει προκληθεί στην Αγγλία από τον τρόπο αντίδρασης του διαιτητή Μάικ Ντιν στο πρώτο γκολ της Τότεναμ εναντίον της Αρσεναλ με σκόρερ τον Λουίς Σαχά (τελικό αποτέλεσμα 5-2 υπέρ της γηπεδούχου Αρσεναλ).

Ασφαλώς δεν μπορεί να αποδειχθεί κάτι, αλλά το… χοροπηδητό του ρέφερι τη στιγμή που η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα θεωρείται «ύποπτο» από τους οπαδούς της Αρσεναλ και το θέμα έχει πάρει διαστάσεις στα αγγλικά media. Ο διαιτητής ακόμη δεν έχει πάρει θέση.

Aπίστευτο! Ο προπονητής έδωσε οδηγίες να χάσει ο ποδοσφαιριστής το πέναλτυ.......

VIDEO: ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΣΕ ΠΑΙΚΤΗ: Χάσε το πέναλτι-Δεν το κερδίσαμε δίκαια

Αυτό κι αν είναι fair play...
Προπονητής στο Μεξικό έδωσε εντολή σε παίκτη του να χάσει πέναλτι, διότι δεν το είχε κερδίσει η ομάδα δίκαια.

Στον αγώνα της Πατσούκα με την Εστουντιάντες και ενώ το σκορ ήταν 3-0 υπέρ των γηπεδούχων, ένας παίκτης της Εστουντιάντες τραυματίστηκε και οι παίκτες της Πατσούκα σταμάτησαν να παίζουν.

Όταν όμως συνεχίστηκε ο αγώνας ο Σέρχιο Τεράν της Εστουντιάντες δεν επέστρεψε την μπάλα στους γηπεδούχους.

Η φάση είχε σαν αποτέλεσμα να κερδίσει η ομάδα του πέναλτι...

Τότε ο προπονητής του, Μαουρίτσιο Γκαλάγκα έδωσε εντολή στον παίκτη που θα εκτελούσε το πέναλτι να το χάσει.

Και έτσι κι έγινε...