Ιβάν, κάτσε τους στα θρανία!

Ελάτε τώρα που κατάντησε μια αελ ΕΜΠΟΔΙΟ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ! Είμαστε σοβαροί;

Δεν φοβηθήκαμε μεγαθήρια.
Κοιτάξαμε στα μάτια "δράκους".
Δώσαμε μαθήματα σε γίγαντες.

Και δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια αελ;;;

Ιβάν, η απάντηση βρίσκεται στη ΜΕΛΕΤΗ (όχι την Ελεονώρα, την άλλη).

"The harder I study the luckier I get", μου είχε πει κάποτε κάποιος καθηγητής.

ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ. Βάλτε βίντεο και ΑΝΑΛΥΣΤΕ την αντίπαλό σας. Όπως πολύ καλά ξέρετε και το έχετε κάνει άπειρες φορές για τους Ευρωπαίους αντιπάλους σας.

Προσωπικά, δεν με πολυ-καίει το θέμα "κύπελο".

Αλλά....

Για τους λόγους που ανέφερα σε προηγούμενο κείμενο (http://harascafe.blogspot.com/2012/02/blog-post_21.html) συν της ανάγκης επανάκτησης της αυτοπεποίθησης των ποδοσφαιριστών μας, πλέον ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ η νίκη (κι ας μην σημαίνει πρόκριση). Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, μια νίκη έναντι ενός αντιπάλου που σε 3 αναμετρήσεις φέτος δεν έχεις καν σκοράρει, είναι εκ των ουκ άνευ.

ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ.

Μα να μας κομπλάρει μια αελ;; Για όνομα του Θεού!!!

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα;

Και τώρα ο επαναληπτικός κυπέλου. Ένας επαναληπτικός, που βρίσκει τον ΑΠΟΕΛ (και όλους όσους τον αποτελούν, από Διοίκηση μέχρι κόσμο) με την πλάτη στον τοίχο. Αν κερδίζαμε την Ανόρθωση, τότε θα ήταν αλλιώς.

Ναι, τη νίκη/πρόκριση θα την θέλαμε πάλι. Αλλά θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα σε περίπτωση που δεν το πετυχαίναμε ΑΝ είχαμε κερδίσει την Ανόρθωση.

Μπορεί πολλοί να φωνάζουμε "Πρωτάθλημα και Κύπελο και Ευρωπαϊκό" αλλά εντάξει, δεν είμαστε και τόσο πολύ εκτός πραγματικότητας. ΑΝ είχαμε κερδίσει την Ανόρθωση και αποκλειόμασταν από το κύπελο, ναι, θα υπήρχε μια απογοήτευση, αλλά πολλοί από μας κατά βάθος θα λέγαμε "κάθε εμπόδιο για καλό. Ένα μέτωπο λιγότερο ανοιχτό στο τέλος τέλος μπορεί να είναι και θετική εξέλιξη υπό τις περιστάσεις."

Τώρα όμως; Τώρα ο επαναληπτικός είναι κάτι πολύ περισσότερο απ΄ότι ένας αγώνας για πρόκριση στο κύπελο. Έχει πάρει διαστάσεις που επεκτείνονται από το να αποδείξει η ομάδα ότι έχει ακόμα δυνάμεις, ότι μπορεί ακόμα να κερδίζει παιχνίδια, ότι ο προπονητής έχει τους τρόπους να βρει λύσεις στα δύσκολα, ότι οι ποδοσφαιριστές ΔΕΝ "έκρουσαν".

Έχει πάρει διαστάσεις ανάκτησης της χαμένης αυτοπεποίθησης ποδοσφαιριστών και κόσμου.

Έχει πάρει διαστάσεις αποφυγής σοβαρών αναταράξεων που θα προέλθουν από την απογοήτευση και αμφισβήτηση που θα φέρει τυχόν αποκλεισμός (που στο κάτω κάτω, επαναλαμβάνω, ρεαλιστικά ίσως να μην είναι και τόσο αρνητική εξέλιξη).

Και διερωτούμαι. Έχουμε (όχι εμείς, η Διοίκηση και ο προπονητής) κάποιο πλάνο αντιμετώπισης της προδιαγραφόμενης κρίσης που θα ξεσπάσει σε περίπτωση που γίνει το, δυστυχώς, πιθανότερο και αποκλειστούμε; Ή προχωρούμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα;